De eenzaamheid van de priemgetallen – Paolo Giordano

Dit boek staat behoorlijk hoog in de top10 van meest verkochte boeken, wordt in veel kranten en tijdschriften aangeprezen, vrienden en familie prijzen dit vol lof aan, ik moest het ook maar eens gaan lezen.

De schrijver Paolo Giordano is nog maar 26 jaar en heeft al een impresionante Italiaanse literatuurprijs gewonnen, nl. Premio Strega.

“De eenzaamheid van de priemgetallen” gaat over twee bijzondere figuren, Alice en Maitta. Ze dragen elk hun problemen mee en bouwen zo een moeizame vriendschap op. Maitta en Alice hebben hebben steun aan elkaar zonder echt alles aan elkaar te vertellen, het zijn priemgetallen, alleen en verloren. Het boek wisselt bijna om het hoofdstuk van personage. De ene keer lezen we het verhaal van Alice en dan die van Maitta. Soms komen die hoofdpersonage’s met elkaar in aanraking en een andere keer gaan ze hun eigen weg.

We lezen eigenlijk hoe bepaalde gebeurtenissen hun leven beïnvloeden en hoe ze daarmee overweg gaan.
De tekst is zeer mooi verwoord en alles is goed omschreven zodat je dit boek van 318 bladzijden met weinig moeite kunt uitlezen. Het is een plezier voor het oog! Als je een boek zoekt die je ‘s avonds nog even bezig houd, probeer deze dan zeker eens uit. Het heeft mij aangenaam verast, want de cover sprak mij persoonlijk niet veel aan. Eenmaal je begint te lezen daarentegen snap je de hele heisa rond dit boek.
Dit boek moet je gewoon eens gelezen hebben!

Nu heb ik nog een klein vraagje aan jullie, wat wordt mijn volgende boek….

Is er een boek die ik volgens jullie eens moet gelezen hebben? Ik heb namelijk nadat ik een echt goed boek gelezen heb, een leegte op mijn nachttafel, nood aan een nieuw spannend boek. Maar meestal na zo’n goed boek, koop ik een barst slecht boek en dit wil ik nu voorkomen! Dus daarom de vraag, wat is volgens jullie een boek dat ik moet gelezen hebben?

Post to Twitter

4 Responses to “De eenzaamheid van de priemgetallen – Paolo Giordano”


  • Ben toevallig hier terechtgekomen (via facebook over de pralines).

    Ik heb het boek ook gelezen, maar vond het niet super.

    Het is goed geschreven, en leest zeer vlot, maar soms te vlot om me te blijven boeien.

    Het lijkt soms dat het voor een doelpubliek van 15-16 jarigen is geschreven.

    Voor de rest: goed inzicht in menselijke psyche en duidelijke schetsing van situaties en emoties.

    Al bij al niet slecht, maar de schrijfstijl zorgt er voor mij voor dat hiet tussen ‘niet slecht’ en ‘goed’ zweeft, ipv. tussen ‘goed’ en ‘zeer goed’.

    B.

  • zeker te lezen: godenslaap.

  • “De Schaduw van de Wind”, van Carlos Ruiz Zafón is ook een aanrader!

  • Thanks voor de tips, kzal keer moeten beginnen eentje ervan te lezen :) !

Leave a Reply